Metodyka szkolenia

Metodyka Balintawak Eskrima wg GGM Nicka Elizara.

Balintawak jest zorientowany na obronę.
Zawsze zakładamy, że mamy dobrze wyszkolonego przeciwnika. Z tego powodu najpierw doskonali się umiejętności obronne. Jeśli szybkość i timing w obronie są dobrze opanowane, postęp w ofensywie jest automatyczny. Kiedy umiejętności ofensywne i defensywne są dojrzałe, osiąga się harmonijny przepływ ruchu. To na tym poziomie ujawniają się prawdziwe umiejętności Escrimadora. To jest esencja Balintawak.
W Balintawak uczniowie zawsze otrzymywali lekcje indywidualne. Czy to zaawansowany uczeń uczy początkującego, czy mistrz uczy eksperta; Balintawak od dawna produkuje doskonałych Eskrimadores przy użyciu tej metody. Zindywidualizowane szkolenie sprawia, że ​​nauka jest wydajna i sensowna. Dzięki tej metodzie percepcja technicznych subtelności Balintawak jest szczególnie szybka.
Koncepcja „Agaka” jest centralnym elementem metody treningowej Balintawak. Dosłownie przetłumaczone to cebuańskie słowo oznacza „prowadzenie/wsparcie/pomoc”.

"Kiedy wyszkolony przewodnik, dobrze znający swoje tereny, pomaga nieznajomemu, słabszemu człowiekowi,  bierze go za rękę i bezpiecznie prowadzi przez grzmiące fale rzeki podczas burzy na drugi brzeg – to jest „Agak”.
                                                                                            - Nicomedes „Nick” Elizar

Mając na uwadze tę filozofię, w Balintawak Eskrima chodzi o przekazywanie wiedzy z mistrza na nauczyciela i z nauczyciela na ucznia.
W czasach Venancio „Anciong” Bacona trening był zawsze bardzo bezpośredni i zorientowany na cel. Od pierwszego treningu uczeń otrzymywał do ręki kij (Olisi lub Garote /w rejonie Bisaya/), otrzymywał ostrzeżenie „on guard” i był następnie uderzany/atakowany. Uczeń miał wolny wybór w jaki sposób chce się bronić. Jeśli uczeń został trafiony, pokazywano mu właściwą obronę przed tym atakiem. W ten sam sposób przekazywano bardziej specyficzne techniki i ataki. Była to metoda nauczania Venancio Bacona, którą udoskonalił i w ten sposób wyszkolił wielu znanych mistrzów Eskrimy.

Basics und Groupings
Jeden z jego najbardziej znanych uczniów, Jose Villasin, postanowił usystematyzować nieuporządkowaną wcześniej metodologię szkolenia i nauczania Balintawak. Stworzył „System Groupingów”, który wykorzystywał wraz ze swoim bliskim przyjacielem Teofilo Velezem do nauczania swoich uczniów w Balintawak.
Wiedza Balintawak była nadal przekazywana z nauczyciela na ucznia. Jedyna różnica polegała na tym, że od tej chwili używano systematyki podczas przekazywania wiedzy. System ten przyniósł wyraźny postęp podczas kształtowania umiejętności uczniów i ich wiedzę o Balintawak.
Najpierw uczeń poznaje 12 podstawowych uderzeń / ataków. Uderzenie 1 i 2 w lewą i prawą skroń. Uderzenie 3 i 4 w prawy i lewy łokieć lub w wolne żebra. „Atak” 5 to dźgnięcie (lub tochada) w splot słoneczny. „Uderzenia” 6 i 7 to dźgnięcia na prawe i lewe ramię/bark. Uderzenia 8 i 9 dotyczą lewego i prawego kolana. „Uderzenia” 10 i 11 to dźgnięcia w prawe i lewe oko. Ostatni atak, uderzenie 12, jest skierowany w sklepienie czaszki. Te uderzenia muszą być wykonywane z prawidłową pracą nóg, aby osiągnąć maksymalny balans ciała, a tym samym moc, szybkość i zwinność w każdym uderzeniu.
Następnie uczeń poznaje 12 podstawowych sposobów obrony przed tymi atakami. Z każdą obroną uczeń uczy się używać obu rąk razem i rozsądnie przenosić równowagę ciała. Jak tylko uczeń nauczy się odpierać ataki kijem, uczy się także kontrolować i „wyczuwać” kij napastnika swoją lewą ręką, podczas gdy sam wyprowadza kontratak. To pierwszy krok w poznaniu znaczeń / użycia „pustej ręki” w Balintawak. Podobnie jak w przypadku 12 podstawowych uderzeń, tak podczas obrony uczy się odpowiedniej pracy nóg i postawy ciała dla osiągnięcia optymalnej równowagi . To z kolei jest podstawą do rozwijania siły, szybkości i elastyczności ruchu.
Gdy nauczysz się tych podstaw, możesz naprawdę zacząć korzystać z Agak. Po tym następuje wprowadzenie do „Systemu Groupingów”. Odbywa się to najpierw w Palakaw - prostym „przejściu”. Tutaj uczeń jest najpierw „prowadzony” przez grupy, aby upewnić się, że podstawowe ruchy są wykonywane prawidłowo. Szczególny nacisk kładziemy na prawidłową pracę nóg oraz mechanikę ciała. Zadaniem ucznia jest obronić atak nauczyciela i kontrolować lub "usuwać" jego broń (zabezpiecz lub zejdź z drogi), aby następnie wyprowadzić właściwy kontratak. Nauczyciel odpiera ten kontratak, usuwa go i daje uczniowi kolejny atak. W tym ćwiczeniu wykorzystuje się wszystkie 12 uderzeń i wszystkie 12 bloków/obron.

Palakaw to Padagan
Podczas (nauki) Palakaw nauczyciel na bieżąco dokonuje korekt w ruchach ucznia. Ważniejsze jest jednak, aby nauczyciel stale rozwijał ucznia poprzez zwiększanie szybkości i siły swoich uderzeń. Gdy refleks ucznia poprawia się, nauczyciel dodaje nowe „grupy” (groupingi). Ćwiczenie to przechodzi następnie do Padagan – „przebiegu” – gdzie intensywność i szybkość treningu stale rosną. Uczeń jest nieustannie bombardowany atakami w losowej kolejności, których siła i twardość wzrastają, dopóki uczeń nie straci kontroli nad swoją bronią lub przebiegiem walki. W tym momencie uczniowi pozwala się odpocząc, by następnie zacząć ćwiczenie od nowa.
Groupingi są systematycznie włączane do Padaganu. Są to formy ataków, które są wykorzystywane przez nauczyciela, aby nauczyć ucznia pewnych ruchów, które musi opanować. Pierwszy grouping to szkolenie w używaniu lewej (wolnej) ręki do „Lifting and Clearing" („podnoszenia i czyszczenia"). Następne (drugi grouping) są ataki krótkim/tylnym końcem kija - Butt lub Pok-Pok (w Bisaya). Od teraz wymaga się od ucznia powiększenia zakresu swoich ruchów jak również używania lewej ręki podczas obrony.
Trzeci grouping obejmuje różne kąty Tochadas (dźgnięć) wykonywane przez nauczyciela. Od ucznia wymaga się większej elastyczności ciała podczas obrony i kontry tych ataków.
Czwarty grouping dotyczy Abanico. Uczeń trenuje unikanie ataków poprzez schylanie się (kucanie) lub skręcanie ciała.
Piąty grouping obejmuje "Trapps" pułapki i ciosy z wolnej ręki w celu doskonalenia przez ucznia umiejętności parowania/odpierania ataków.
NickelStick Balintawak uczy również szóstego i siódmego groupingu. W tych ćwiczeniach uczeń jest przygotowany do użycia łokci i głowy do obrony przed bronią w czasie ekstremalnej walki w zwarciu, a także odpierania ataków nogami.
Poszczególne grupy ruchów są najpierw sporadycznie wprowadzane do padaganu, który służy jako podstawa do nauki obrony przed wszelkimi możliwymi atakami. Na tym etapie szkolenia nauczyciel dokonuje przeglądu i analizy mocnych i słabych stron ucznia. Celem tego jest nadanie  uczniowi ogłady poprzez rozłożenie wszystkich jego ruchów w najdrobniejszych szczegółach, aby wyeliminować wszelkie słabości, które mogą mieć fatalne konsekwencje w rzeczywistej konfrontacji. Najczęstszymi słabościami są: zamykanie oczu, sztywność ciała, niepotrzebne napięcie mięśni i brak równowagi. W momencie, gdy nauczyciel wyczuje, że uczeń jest gotowy, automatycznie zwiększa intensywność treningu.

W miarę rozwoju ucznia oczekuje się od niego indywidualnego przepływu ruchu, który optymalizuje jego zdolność do wykonywania uderzeń z maksymalną prędkością pod każdym kątem. Płynność ruchu poprawi również zdolność ucznia do blokowania lub unikania ataków przeciwników. Po osiągnięciu tego podstawowego poziomu uczenia się, uczeń zostaje wprowadzony do Pakgang, co otwiera przed nauczycielem dalsze możliwości kontr-kontra-konta. Podobnie uczeń poznaje witik (często nazywany Kurvada), którego nauczyciel używa do ciągłego doskonalenia odruchów obronnych ucznia. Ponadto nauczyciel wprowadza w Padaganie podbicia stopami, kopnięcia, rozbrajanie, pchanie i ciągnięcie, potykanie się, potykanie się, dźwignie, kopnięcia kolanem, uderzenia łokciem, uderzenia pięścią, uderzenia krawędzią dłoni, rzuty i uderzenia głową w celu dalszego nauczania ucznia. możliwości walki ofensywnej i defensywnej.

Z czasem, gdy uczeń się rozwija, oczekuje się od niego przyjmowania indywidualnej płynności ruchu, która będzie prowadziła do zoptymalizowania jego umiejętności oraz wyprowadzania uderzeń z maksymalną prędkością pod każdym kątem. Płynność ruchu poprawi również zdolność ucznia do blokowania lub unikania ataków przeciwników. Po osiągnięciu tego podstawowego poziomu uczenia się, uczeń zostaje wprowadzany do Pakgang, gdzie nauczyciel ukazuje dalsze możliwości kontrataku i jego obrony (kontra-rekontra).
Uczeń poznaje również Witik (często nazywane Kurvada), którego nauczyciel używa do ciągłego doskonalenia odruchów obronnych ucznia (refleksu). Ponadto nauczyciel wprowadza w Padaganie pracę stóp, kopnięcia, rozbrojenia, Pushing & Pulling, Tripping, dźwignie, rzuty, kopnięcia kolanem, uderzenia łokciem, uderzenia pięścią, uderzenia krawędzią dłoni,  uderzenia głową umożliwiając uczniowi poznanie dalszych możliwości walki ofensywnej i defensywnej.

Padagan jest również praktykowany bez broni, przy użyciu w dużej mierze tych samych ruchów, co z kijem. Uczeń zdaje sobie sprawę, że umiejętności obrony bez broni zostały już wyuczone podczas treningu z kijem, ponieważ kij jest tylko przedłużeniem ręki. W nieuzbrojonym Padagan uczeń uczy się w szczególności posługiwania się technikami chwytania, mocowania i dźwigni.
W treningu nożem najpierw uczy się uników przed atakiem. Uczeń uczy się schodzić z linii ataku noża. Na koniec uczeń uczy się stosowania różnych technik rozbrajania, dźwigni i uderzeń w obronie nożem, których również był wcześniej przeszkolony w Padagan.

Cuentada – serce Balintawak
Na bardziej zaawansowanym etapie, granice między uczniem a nauczycielem zacierają się.
Od tego poziomu zaczyna się Sana-Sana, a uczeń zostaje wprowadzony w pojęcie Cuentada – czyli "przewidywania". Uczeń poznał nieświadomie elementy / części składowe Sana-Sany już poprzez Padagan. Cuentada polega na przewidywaniu ofensywnych intencji przeciwnika, kontrowaniu wszystkich ruchów na początku, w celu wprowadzenia końcowych technik kończących walkę. Sercem Cuentady jest zdolność wojownika do „odczytywania” ataków przeciwnika, podczas gdy jego własne ataki stają się płynne i nieprzewidywalne. Niezbędny jest tutaj wysoki poziom timingu, flow i umiejętność złamania rytmu przeciwnika. Na tym poziomie uczeń zaczyna nie tylko wykonywać balintawak, ale także go rozumieć.
Nawet jeśli programu szkolenia można się nauczyć w ok. 6-12 miesięcy, pod warunkiem, że student regularnie szkoli się z wykwalifikowanym nauczycielem, o tyle dążenie do perfekcji w Balintawak nigdy się nie kończy.
Filozofia Venancio Bacona dotycząca szybkości, siły, elegancji, płynności i ekonomii ruchu żyje nadal w jego naśladowcach/zwolennikach. Ten zestaw umiejętności jest sam w sobie kompletny. Wszystkie niepotrzebne ruchy i techniki, które można znaleźć w wielu innych stylach, zostały usunięte w Balintawak. Sercem Balintawak jest prostota. Został przetestowany i sprawdzony w wielu prawdziwych sporach. Balintawak zawsze pozostanie wierny swojej filozofii. Nie ma więc kosztownych lekcji „kręcenia kijem”, ponieważ naszym celem jest szkolenie wojowników!