Nick Elizar

Biografia

Po ponad 20 latach godnego reprezentowania Grupy "Teovel’s Balintawak Group", w ramach "White Chapter", Nick Elizar w końcu postanowił założyć własną organizację. I tak w kwietniu 2003 roku na Filipinach, w Cebu City powstał „The World Nickelstick Eskrima Club”. Pomimo nowej nazwy stosowane przez Nicka ELizara metody szkolenia, są bardzo podobne jak te stosowane przez Jose Villasin'a i Teofilo Velez'a. Nick Elizar naucza stylu Balintawak od lat 70 tych. Jest on znany zarówno jako wojownik i dobry nauczyciel. Nick Elizar zdobył szacunek od wielu eskrimadorów nie tylko na Cebu ale i na całych Filipinach. Utworzenie przez Niego organizacji „World Nickelstick Eskrima Club” od początku jest wspierane przez wielu przyjaciół i eskrimadorów. Jego celem jest kontynuacja propagowania sztuki Balintawak na Filipinach, a także w pozostałych regionach świata.

Będąc już dobrze po 60-tce, Nick Elizar, nadal wygląda na młodego wojownika w sile wieku; tę siłę i wytrwałość można dostrzec w jego oczach. A pod tą pierwszą warstwą osobowości tkwi głęboka mądrość, która wynika z doświadczenia. Nicka Elizara można śmiało nazwać jednym z najlepszych i najbardziej oddanych eskrimadorów w Cebu City. Jego pasja do Eskrimy przejawia się w każdym aspekcie jego życia i promieniuje na innych. Od pokornego dzieciństwa po burzliwe dorastanie sztuki walki prowadziły Nicka Elizara do celu, ścieżką honoru i przyjaźni. Osiągnął on poziom dojrzałości w sztuce walki możliwy tylko poprzez prawdziwe, śmiertelnie i niebezpieczne wyzwania. Historia Eskrimy w Cebu oraz różnych mistrzów, którzy uczestniczyli w jej tworzeniu, jest nieodłącznie związana z historią Nicka Elizara.

Grandmaster Nick Elizar, którego pełne nazwisko brzmi Nicomedes Albutra Elizar jest synem nauczyciela Teodorico Elizara i Sanchy A. Elizar a urodził się 15 września 1948 r. w małym mieście Ronda (położonym na południowy – zachód od Cebu) gdzie spędził pierwsze lata swojego życia. W wieku 5ciu lat, przeniósł się do Cebu City do Barangây Capitol Site, miejsca nazwanego tak ze względu na bliskie sąsiedztwo Kapitolu. To tutaj poznał Guillermo "Bobby'ego" Taboadę, bliskiego przyjaciela z dzieciństwa. Rodzice chłopców również byli zaprzyjaźnieni. W ciągu tych lat, obszar za stolicą stanowił ogromną farmę i w większości należał do pana Vincente Gullas. Był to człowiek, dla którego pracowała i któremu bezpośrednio podległa rodzina Elizara oraz rodzina Taboada w sprawach zarządzania i opieki nad jego ziemią. Ten człowiek był również właścicielem Uniwersytetu w Visayas. Tam Nick Elizar pobierał naukę, a także rozpoczął swoją karierę w sztukach walki.

W młodości jego ulubioną dyscypliną sportu był zachodni boks. W wieku trzynastu lat, w trakcie studiów na Uniwersytecie w Visayas, zaprzyjaźnił się z zawodnikami boksu amatorskiego: Adolfo Placibe i Bernardo Magno, którzy uczęszczali do tej samej szkoły. Boks w latach 60-tych był spopularyzowany ponownie na Cebu głównie poprzez międzynarodowy sukces miejscowego boksera zwanego Gabriel "Flash" Elorde. Jendak ulubionym bokserem Nicka w był Francisco Balug. W ciągu następnych lat uczył się podstaw boksu i podjął decyzję aby zostać bokserem. Pomysł ten nie spodobał się jednak jego rodzicom i zabronili mu trenowania boksu. W związku z tym był zmuszony aby kontynuować swoją pasję w tajemnicy. Później zawarł znajomość z kilkoma wojownikami „Ngujo Boxstalles”, dzięki którym pobierał cenne porady i poznawał tajniki oraz techniki od zawodowych bokserów trenujących w bokserskiej stajni „Ngujo”, znajdującej się nieopodal jego domu. Nick Elizar był często wybierany do reprezentowania swojej dzielnicy („barrio”) w corocznie odbywających się walkach bokserskich z okazji „Barrio Fiesta”. Pomimo, że pasjonował się boksem, zdawał sobie sprawę, że rodzice nigdy nie zaakceptują tego, by zbyt wiele czasu poświęcał na rozwijanie swoich umiejętności i realizował marzenia związane z boksem. Mimo, że była to jego pierwsza pasja w sztuce walki, Nick Elizar później odważył się spróbować swych sił w innych systemach walki, które stały się popularne i stanowiły lokalny trend pod koniec lat 60-tych. Trenował japońskie Karate i koreańskie Tae Kwon Do. Mniej więcej w tym samym czasie jego bliscy przyjaciele również zaczęli interesować się obcymi sztukami walki.

W 1965r. zaczął uczyć się Karate a w 1967r. został członkiem Tae Kwon Do / Karate Club w Manili, gdzie trenował pod kierownictwem tamtejszego Cheftrenera Al’a Hipolito. Równolegle zaczął rozwijać również swoje własne metody samoobrony, na które składały się ulubione techniki boksu, karate i tae kwon do. W roku 1969 wrócił do Cebu i zamieszkał w dystrykcie (Barangay) Kasambagan. W tym czasie miał okazję sprawdzać swoje nabyte umiejętności w „walkach ulicznych” z posiadaczami czarnych pasów karate z różnych szkół. Otrzymywał także wiele innych wyzwań do walki, które chętnie podejmował. Pokonując swych oponentów w starciach zyskał reputację szanowanego wojownika na Cebu.

Znany ze swoich umiejętności Nick Elizar został zatrudniony (4 sierpnia 1970 r.) przez wybitnego lokalnego biznesmena (handlarza drzewem) przebywającego służbowo w niezbyt bezpiecznych regionach Visayas i Mindanao jako osobisty ochroniarz. Do jego ochrony wykorzystywał nie tylko swoje umiejętności ze sztuk walki ale miał również do dyspozycji broń palną. Jednak w 1972 r., kiedy na Filipinach ogłoszono ustawę wojenną, zabroniono mu używać broni palnej, mógł więc z powrotem skoncentrować się na swoich treningach Karate i boksu.

W listopadzie 1972 r. spotkał swojego dawnego sąsiada i bliskiego przyjaciela z dzieciństwa, Bobby’ego Taboadę, który zabrał go na trening do Klubu Eskrimy w Cebu – „Balintawak International Self-Defense Club”, prowadzonego wówczas przez GM Venancio Bacona, Jose Villasina (przewodniczącego) i Teofilo Veleza (wiceprzewodniczącego). Początkowo jego umiejętności były sprawdzane przez ww. mistrzów tj.: Teofilo Veleza, Jose Villasina i GM Venancio Bacona. Później, na wyższym poziomie zaawansowania, trenował głównie pod okiem Teofilo Veleza.

Rok 1977 był dla Mistrza Nicka Elizara rokiem szczególnym, ponieważ zarząd Klubu „Balintawak International” upoważnił go do otwarcia własnego Klubu Eskrimy w Dumaguete City. W późniejszym czasie Klub Mistrza Elizara był wielokrotnie odwiedzany przez Eskrimadorów z innych styli/szkół, którzy chcieli „sprawdzić” swoje umiejętności. Żadnemu z nich jednak nie udało się pokonać Mistrza Nicka, więc nie musiał likwidować swojego Klubu. Punktem kulminacyjnym tamtych czasów była Międzynarodowa Demonstracja Sztuk Walki, w której brali udział przedstawiciele różnych systemów i do której został również zaproszony Mistrz Elizar, aby zaprezentował swój styl przed szerszą publiką. W 1979 roku Nick Elizar opuścił Samboan i powrócił do Cebu, osiadł w Englis w Guadalupe. Wznowił wówczas treningi z Teofilo Velezem, z którym spędzał większość czasu na kombinacji swoich umiejętności z Eskrimy z technikami pochodzącymi z Combat Judo. W tym czasie GM Velez nauczał go dodatkowo stylu Doce Pares. W tym okresie Nick Elizar zorganizował również własną grupę studentów w Englis i nazwał ją CEAC czyli Central Englis Arnis Club. W tym samym okresie Bobby Taboada zorganizował także swój własny klub w Banawa, które znajdowało się obok Englis i nazwał ją Cebu Banawa Arnis Club lub CBAC. Obydwaj często trenowali razem.

Nick Elizar zarabiał na życie jako taksówkarz. Kilka lat później, pewien incydent, zmienił jego zdanie na temat pracy i sposobu zarabiania pieniędzy. Przewoził wtedy dwóch mężczyzn. Wyczuwając mające nastąpić zagrożenie, gdy tylko skręcił taksówką w ciemną ulicę, Nick miał się już na baczności. Jeden z mężczyzn wyciągnął nóż. Jednak zanim zdążył skierować ten nóż do szyi Nicka Elizara został przez Niego obezwładniony. Podczas gdy Nick Elizar skręcił pierwszemu z napastników rękę, drugi, który niewątpliwie zdał sobie sprawę, że on i jego przyjaciel wybrali złą taksówkę w ten wieczór, pospiesznie opuścił swojego partnera. W ten sposób Nick pozostał już tylko z jednym napastnikiem. Wyciągnął bandytę z samochodu, wyrzucając nóż, aby zapobiec poważniejszym urazom. Wezwał na pomoc. Widząc, że nikogo nie ma w pobliżu, wyjął kij i zaczął okładać niedoszłego złodzieja. Po czym wezwał policję, aby zabrała obezwładnionego kryminalistę. Po tym zdarzeniu Nick zrezygnował z pracy taksówkarza, i zaczął poszukiwać lepszego sposobu na zarobek.

W roku 1981 niektórzy wysocy rangą Eskrimadorzy z Klubów „Balintawak Original” i „Balintawak International” pracowali nad tym, by zorganizować własne grupy pod kierownictwem GM Teofilo Veleza. Ostatecznie 17 kwietnia 1982 r. w Lapu-Lapu City Teofilo Velez zebrał wszystkich swoich wiernych uczniów aby powołać swój własny klub, którego Członkiem Zarządu został także Nick Elizar. W oficjalnej ceremonii Teofilo Velez nadał dwunastu swoim najlepszym instruktorom tytuł "Mistrza". Dziesięciu z tych mistrzów zostały przydzielone poszczególne kolory oddziałów organizacji. Nickowi Elizarowi został przyporządkowany „White Chapter” (Biały Dział).

"Red Chapter" przyznano Bobby'emu Taboadzie pod jego nieobecność. GM Taboada sam tego miana nigdy nie przyjął oraz nie prowadził. Obecnie kieruje swoją własną organizacją - International Balintawak Arnis Cuentada.

Podczas tej ceremonii mistrzowie przyznali swojemu długoletniemu nauczycielowi, Teofilo Velezowi, tytuł "Grandmaster". Nowy klub został nazwany „TeoVel's Balintawak Group”. Teofilo Velez wezwał wszystkich swoich instruktorów do propagowania Balintawak i do dzielenia się całą swoją wiedzą ze wszystkimi, oraz nie odwracania się od żadnego z zainteresowanych tą sztuką studenta. Pod nową organizacją „TeoVel's Balintawak Group”, Nick Elizar zorganizował swój „White Chapter” i kontynuował propagowanie sztuki Balintawak. Jego klub był jednym z najprężniej działających. Mistrz Elizar był zawsze dobrym nauczycielem, bardzo wymagającym, szybko korygował błędy, a jednocześnie zawsze zachęcał swych studentów do pozostania na kursie.

W 1985 roku Nick Elizar pracował jako ochroniarz Pastora "Jun” Alcobera Juniora, byłego oficera NPA, który uciekł przed komunistami do pracy dla rządu na Filipinach. Wraz z Narciso "Boy" Tablati, Elizar służył jako ochroniarz przez 3 lata. Po zakończeniu pracy dla pana Alcobera w 1988 roku, Nick Elizar został zatrudniony przez rząd Cebu jako członek Jednostki Bezpieczeństwa Cywilnego. Kilka lat później, Mistrz Elizar awansował do pracy w grupie ochraniającej Prezydenta. Po dzień dzisiejszy wiernie służy na tym stanowisku.

1989 był smutnym rokiem dla członków „Teovel’s Balintawak Group”, ponieważ 17 lutego zmarł ich nauczyciel i mistrz GM Teofilo Velez. Po upływie czasu żałoby, w 1990 roku, członkowie grupy zdecydowali, że nowym Grandmasterem i oficjalnym następcą swojego ojca zostanie Pacito „Chito” Velez.

Od czasu śmierci Teofilo Veleza, Nick Elizar dotrzymuje obietnicy, aby popularyzować sztukę walki, którą zapoczątkował Venancio Bacon. Mistrz Elizar został uhonorowany w 1994 tytułem "Chief Instructor TeoVel’s Balintawak”.

Podczas „World Arnis Eskrima Kali Championships” w 1998 r. Nick Elizar reprezentował „TeoVel’s Balintawak Group” na konferencji różnych szkół Eskrimy. Oprócz Nicka Elizara i Pacito Veleza w zajęciach tamtych uczestniczyli także następujący Mistrzowie Eskrimy: Ising Atillo, Rodrigo Maranga, Vincente Carin, Ben Culang i Undo Caburnay. W seminarium wzięło udział ponad 300 przedstawicieli różnych stylów z całego świata. Było ono zorganizowane i prowadzone przez GM Dionisio Canete, przewodniczącego WEKAF (World Eskrima Kali Arnis Federation).

W roku 2000 Mistrz Nick Elizar został po raz kolejny zaproszony do udziału w seminarium z okazji „WEKAF Worldchampionships”. W trakcie tych wydarzeń szkolił zarówno Filipińczyków jak i nie-filipińczykow (wszystkich pozostałych), zawsze mając na uwadze filozofię Teofilo Veleza aby dzielić się i przekazywać całą wiedzę o sztuce walki następnej generacji eskrimadorów.

W 2003 roku Nick Elizar zorganizował swój nowy klub i ochrzcił go jako Nickelstick Balintawak. Co było przedtem TeoVel’s Balintawak White Chapter teraz jest Nickestick Balintawak z dwoma wspierającymi oddziałami (chapters) w Englis, kierowanej przez jego brata Bobby'ego Elizara, oraz w Don Pedro Cui, kierowanej przez Ruben’a Rana. Zarówno Bobby Elizar jak i Ruben Rana byli także instruktorami pod wodzą Teofilo Veleza. Od momentu założenia Nickelstick, klub ten organizuje pokazy Balintawak w całym Cebu. Każdą niedzielę wcześnie rano cały klub spotyka się na treningu w parku Ayala, co pozwala Mistrzowi Nickowi Elizarowi by sprawdzić postępy studentów, którzy są pod jego dwoma innymi działami. Minęło już ponad 30 lat od kiedy Nick Elizar rozpoczął treningi Balintawak. Od tego czasu spotkał wielu wspaniałych eskrimadorów i studentów. Doświadczył również przemocy wiele razy i przeżył. Sztuka Balintawak zawiodła go tam, gdzie jest dziś. Najważniejsze dla Nicka Elizara są jednak przyjaźnie wykute poprzez Balintawak, które zawiązał w ciągu tych lat i o których... zawsze pamięta. Nick Elizar jest pierwszą osobą, do której można się kierować na trening Eskrimy w Cebu i z łatwością pretenduje by być jednym z najważniejszych eskrimadorów.

Copyright © 2012 Filipino Arnis De Mano Poland
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Projekt: Anna Puczyńska, Wykonanie: Piotr Hondowicz